Kara Kız’ın Şiiri

Kara Kız diye takılıyordum ona. Hani, insan en çok, çok sevdiğine takılır ya… Esmerdi, esmer güzeli güzel bir çocuktu. Kalbi de kendisi gibi güzeldi. Zekası da… Zekiydi. Zekasını çalışkanlığıyla harmanlıyordu Kara Kız. Mihriban. Çok çalışıyordu. Bunun getirisi ona, üstün bir başarı oluyordu. Henüz ilköğretim okuluyken, henüz ilkokul dört yıl olmamışken, Okumaya Devam Et

Denizde

Denizde tekne olsam, Dalgalar sürse beni. Sallansam usul usul, Olmadan bir sebebi. …  Rüzgar üflese beni, Solusam serin serin. Götürse deniz beni, Uyusam derin derin. … Deniz kızını görsem, Kolları sarsa beni. Haydi gidelim desem, Burdan aparsa beni. … Huzur bulsam enginde, Boya olsam renginde, Teknenin direğinde, Yelkenler sarsa beni. Okumaya Devam Et

Bazen Öyle Bir Kor Düşer Ki Yüreğine

Bazen öyle bir kor düşer ki yüreğine… Nasıl yandığını bilmezsin. Bazen öyle bir kor düşer ki yüreğine… Yanar yanar ölmezsin. Bazen öyle bir kor düşer yüreğine… Irmakları bağlasan sönmezsin. Bazen öyle bir kor düşer yüreğine… Kasırga olur eser, dinmezsin.   Bazen öyle bir kor düşer yüreğine… Rüzgarlar sürüklesin çarpa çarpa Okumaya Devam Et

Sen De Düzgün Öğretseydin

Türkçe dersi.Bir şiirimiz var ve ben şiiri defterlerine yazmalarını istedim.Yazarken de, en son yazdıklarıyla arasında bir satır boşluk bırakmalarını istedim.En önde oturan Elif bir hata yamış olmalıydı, sesini duydum. “Üff ya, yanlış yaptım!” diye söylendi kendi kendine. Sonra bana baktı, gülümsüyordu.Göz kırptı. “Öğretmenin, öğretirken doğru düzgün öğretseydin, şimdi böyle yanlış Okumaya Devam Et